zaterdag 12 december 2015

'The making of' onze kerstkaart 2015

Het idee voor deze kerstkaart was al meer dan een jaar oud. Vandaar dat we oliebollen hadden: die hadden we jaren geleden al apart gezet en ingevroren. Tussendoor zijn ze, tijdens onze verbouwing en verhuizing, zelfs een keer per ongeluk ontdooid. Maar omdat ze er alleen maar uit hoefden te zien als oliebollen, hebben we ze toch maar bewaard. (Ze roken van de week nog heerlijk.)


Ik wist dat ik op een of andere manier ondersteboven zou moeten hangen. Dat was lastig. Een jaar geleden hadden we alleen natuurlijke boomtakken om aan te hangen en dat was niet praktisch. Nu was er een rekstok uit de opslag tevoorschijn gekomen en we waren inmiddels in het bezit van een zelfgebouwde pergola. Daar kwam de rekstok dus te hangen.


Hangen aan die rekstok heb ik echt moeten leren. Dat heeft al met al een paar dagen gekost. Ik moest een geweldige angst overwinnen om de stok met mijn handen los te laten. 22 november was de eerste dag dat ik experimenteerde. De foto's  heb ik gemaakt om uit te zoeken of ik genoeg tijd had om te gaan hangen voordat de zelfontspanner afging. Ik kijk hier nog aardig benauwd.


Pas dagen later, met mentale steun van Monique, durfde ik voluit te hangen. Een grote overwinning! ;-)


Al snel bleek dat het fysiek niet mogelijk was langer dan een paar seconden zo te hangen aan een 'blote' rekstok. Het deed vreselijk zeer in mijn knieholten. Een opgevouwen deken bracht verlichting.

 

Intussen moesten we ook denken aan de rekwisieten. Er moest een kerstboom in beeld,  liefst op zijn kop (en dus rechtop in het uiteindelijke plaatje). Om nare verrassingen te voorkomen, moest de boom op zijn kop worden versierd. Aldus geschiedde.


Let op de haken van de 'spin' waar de boom aan hangt. Zo kwam hij ook te hangen aan de pergola. De hoogte werd zo bepaald dat de basis van de boom in hoogte samenviel met de onderrand van de deken - daar moest de rand van de foto immers komen.


In het eindresultaat zijn de ballen van de boom jammer genoeg niet zo goed zichtbaar.
Aanvankelijk wisten we nog niet zeker of boom of de champagnefles aan de pergola zou hangen, en of Monique de fles of de boom zou vasthouden. Daarom werd ook een manier uitgedokterd om de champagnefles aan de pergola te hangen. Dat lukte wonderbaarlijk goed met een doorgeknipt ballonnetje om de bodem gespannen. Maar deze constructie is uiteindelijk niet gebruikt.


Monique kwam inmiddels met het juiste kleding-idee en langzamerhand werd het tijd voor testopnamen. Hier is het eerste probeersel. Belangrijkste verbeterpunt: ik hield de oliebollen te hoog vast, waardoor ze niet te zien waren. Ook kijken we geen van beide echt ontspannen. Het was ook allemaal veel te ingewikkeld. Monique startte de camera, gaf mij de oliebollen, pakte glas en fles en moest dan nog betoverend lachen ook.


De volgende dag was onze klusjesman Tore beschikbaar als cameraman, wat logistiek een hoop scheelde. Bovendien scheen de zon - een wereld van verschil maar niet eens een verbetering. De verlichting van de kerstboom (die we bij de eerste opname zelfs waren vergeten) werd er onzichtbaar van. Ook bleek dat een halve minuut hangen voor mij een absolute grens was. Tot twee keer toe heb ik de oliebollen laten vallen om in paniek met mijn handen naar de rekstok te graaien.


In verschillende opzichten naderde de grens van ons uithoudingsvermogen. Ik trok het fysiek bijna niet meer, en Monique had er gewoon schoon genoeg van. We deden een laatste poging aan het eind van de middag op 10 december, in de schemering en met twee 500 Watt lampen. Dat maakte de plaat sfeervoller, en een lamp op de grond bezorgde mijn hoofd licht van 'boven' voor een meer desoriƫnterend effect. Op het laatste moment bedachten we nog dat er een kerstmuts bijmoest.


Dit is een afgekeurde opname: oliebollen niet goed zichtbaar en mijn hoofd te dicht bij de beeldrand. Maar de lichtjes in de boom doen het goed en het lijkt net alsof we heel ontspannen en vrolijk zijn. :-P Tien minuten later zouden we de laatste opname maken met een nog iets schemeriger achtergrond.

Nu, na twee dagen, kan ik nog steeds maar moeilijk lopen van de pijn in mijn kuiten.



7 opmerkingen:

  1. een herbert speelt niet gemeen. nooit!
    ook niet bij fotografie
    tijs

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Na deze uitleg heb ik een mooie print gemaakt van jullie kerstkaart en een ereplek gezocht op de schoorsteenmantel.... Foto's moeten een verhaal vertellen (vind ik) en dat is in dit geval erg goed gelukt ;-) Mooie dagen! Gerard

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Een echte ouderwets mooie mediaproduktie dus. En de kijker heeft vaak niet door hoeveel moeite en pijn de makers moesten doorstaan: maar de moeite waard. En met kerst wel voorzichtig aan genieten. Mooie kerst en oud en nieuw toegewenst. Bob

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Geweldig Herbert. Ik had niet anders van je verwacht. Goede Kerstdagen en een nog creatiever nieuwjaar dan kunnen we volgend jaar weer iets groots verwachten. Je hebt de rekstok wel hoog gelegd. Louwrens

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Jaarlijks komen er nogal wat mensen bij elkaar om kerststukjes te maken. Jouw fraaie productie zou tot een soortgelijke jaarlijkse happening kunnen leiden: een HCC een workshop 'Kerstkaarten maken'. Bedankt voor de inspiratie!
    Bert Janssen HCC

    BeantwoordenVerwijderen