'The making of' onze kerstkaart 2019

 Er waren wat verbaasde reacties dit jaar: 'Waar zijn jullie zelf?' Nou had ik vorig jaar al geschreven dat het weer eens tijd werd voor een wat rustiger vorm maar toen was de arreslee een te leuk idee om niet uit te voeren. Inmiddels moeten we zeven en tien jaar terug voor kerstkaarten die géén levende cartoon zijn. Het mocht dus echt wel weer.
 

Ik geloof niet dat er ooit een kerstkaart van ons zo lang in voorbereiding is geweest als deze. Het idee om een kerstboodschap uit te vegen in de sneeuw op en om ons vakantiehuisje, gaat minstens terug tot 2013.

In dat jaar heb ik namelijk al met het plan geëxperimenteerd. Het fotografische bewijs is hier. Toen in 2013 de sneeuw uitbleef, heb ik geprobeerd of het zou werken met herfstbladeren. Dat bleek niet te werken omdat er te weinig contrast is tussen aan de ene kant schoongeveegde grond en dakpannen en aan de andere kant de dorre blaadjes rondom de letters. Met wat goede wil zie je op de foto hieronder (klik evt voor een vergroting) dat de onderste regel bestaat uit het jaartal 2014. ;-) Op het dak ben ik halverwege opgehouden met 'schrijven' omdat het totaal zinloos was.

Twee jaar geleden, in 2017, was er veel sneeuw. We hebben toen allerlei besneeuwde kerstkaarten geprobeerd te maken. Maar telkens viel de sneeuw op het verkeerde moment, ging hij over in regen of trad de dooi te snel in. Ik heb zelfs nog vóórdat er sneeuw zou vallen een camera in een boom bevestigd en tegen nattigheid beschermd.

Ook maakte ik markeringen op de grond waar de letters zouden moeten komen, De tegels vormen handige pixels, maar zijn niet meer te zien als er eenmaal een sneeuwdek ligt.

Maar sneeuw is een bitch. Valt op dagen dat een mens moet werken, blijft nat of treitert je tot het uiterste door wel op het dak te blijven liggen maar niet op het terras.

Hier is een deel van het ontwerp in potlood van de kerstkaart-2017 die er nooit kwam (ik kon het dit jaar gelukkig hergebruiken):

 

Ondanks alle sneeuw dat jaar moesten we in 2017 onze toevlucht nemen tot de slaapkamer voor onze kerstkaart. En 2018 was zelfs zo sneeuw-arm dat we kozen voor de grap van een over de klinkers schrapende arreslee.

Het geheim van een leuke kerstkaart is soms dat je toeslaat op het moment dat je de kans krijgt. Toen het eind januari 2019 begon te sneeuwen moest ik eerst nog grommend wachten omdat twee weken achter elkaar de sneeuw uitgerekend viel tijdens mijn wekelijkse BNR-werkpiek. Op de ochtend van 1 februari kon ik zowaar aan de slag...

... terwijl Monique thuis de kerstkaart mede mogelijk zat te maken.;-)

Dit is misschien het moment om uit te leggen dat een kerstboodschap in dakpannen en terrastegels best een puzzel is. Met zulke grote pixels kun je een standaardtekst als 'Vrolijk Kerstfeest en een gelukkig Nieuwjaar' direct vergeten. Daarom moesten jullie het dit jaar doen met 'fijn' en 'mooi', bijvoorbeeld. Met wat passen en meten lukte het binnen de 30 karakters, inclusief spaties.

Het wegborstelen van sneeuw op een pannendak is niet moeilijk, maar wel als je leesbare letters wilt overhouden. Dus: niet gaan staan op de maagdelijke sneeuw tussen de letters, want daar moet het netjes wit blijven. Als je je verplaatst, moet je balanceren over de al uitgeveegde delen, of over de glibberige nok van het dak. Als je met een I of een T bezig bent, beoefen je een soort koorddansen.

Een ander probleem waren de herfstbladeren onder de sneeuw. Elke rij dakpannen vormde een geul vol bevroren bladeren met daarop een laag sneeuw. Als ik de sneeuw wegveegde, kwamen er ook redelijk wat bladeren mee, die zich met de sneeuw ophoopten aan de voet van de letters (ik veegde van boven naar beneden). Een raar gezicht. Na het vegen van elke letter was ik een tijdje bezig met het kneden en weggooien van sneeuwballen vol bladeren. Vér weggooien want het terras moest schoon blijven...

Op de foto hierboven zie je nog een donkere plek op het terras. Daar had de tafel gestaan die je nu ziet staan voor de dubbele deuren. Ik kon van de nood een deugd maken door een soort kader schoon te vegen en de sneeuw die dat opleverde, op de lege plek te storten. Zo hield ik toch een egaal besneeuwd terras over. De videocamera in de boom heeft dit vastgelegd:

Intussen was haast geboden want de temperatuur was gestegen tot boven 0. De dooi dreigde de sneeuw tussen de letters te gaan aantasten.

Door de haast maakte ik een paar foutjes ten opzichte van het ontwerp. Niet erg storend, maar de spatie tussen 'EN' en 'EEN' had een pixel breder gemogen en 'MOOI' had ik eigenlijk willen centreren. Tegelijkertijd hielp de dooi wel het contrast te verbeteren. Op de foto hieronder zie je dat de tekst op het dak al wat donkerder is dan op de corresponderende foto hierboven (zo nodig met een klik vergroten). De achtergebleven sneeuwresten binnen de letters waren inmiddels weggedooid.

De beide 2's  hebben hier - vergeleken met de definitieve opname - nog witte vlekken die in eerste instantie moeilijk weg te vegen waren. Maar even blootstellen aan de lucht en ik kon ze snel opknappen.

Al met al was het tegen 1 uur gepiept, waarna ik bezweet en uitgehongerd op een terrasstoel ben neergezegen, om kauwend op mijn boterhammetjes te zien hoe het resultaat van mijn inspanningen alweer begon weg te smelten. Let op de ladder op de achtergrond: daarvandaan heb ik de foto gemaakt.

Dit was trouwens onze twintigste gezamenlijke kerstkaart. Jubileum! :-) Zie de hele collectie hier.