'The making of' onze kerstkaart 2020

Je kon erop wachten dat we een keer een videokerstkaart zouden maken. In 2017 hebben we zelfs al opnames gemaakt maar die werden afgekeurd, hoewel het idee van toen uitstekend was en nog wel een keer zou kunnen opduiken.

Toevallig bracht iemand me dit jaar op het idee de drone, die ik al jaren had, uit de motteballen te halen. Toevallig kwam ik daarna op het idee met die drone indruk te maken op mijn kleinkinderen. Daarna was het niet toevallig meer dat het idee ontstond om er ook een kerstkaart mee te maken.

Jammer genoeg kun je niet zoveel met een drone rondom het huis. Wat we nu hebben gedaan is strikt genomen zelfs verboden. Binnen de bebouwde kom vliegen mag helemaal niet. Dus recht omhoog en dan zo gauw mogelijk weer naar  beneden, is zo ongeveer het enige wat ik durf. Een korte vlucht, zo weinig mogelijk in de gaten lopen, snel weer naar beneden – zo blijft de pakkans klein. Een kerstkaart als het intro van een goedkope kerstfilm was zo, behalve een prima idee, ook zowat het enige wat erop zat. Evengoed maakte ik zoveel testvluchten dat de overburen via de app een duidelijke hint stuurden: een foto van onze drone als een soort UFO. Het was een vrolijke hint, laat dat duidelijk zijn. We hebben bepaald geen ruzie met ze.



Omdat we dus aan huis gebonden waren kozen we voor een setting in onze achtertuin met een feestelijke gedekte tafel en versierde pergola. Groen licht voor Monique om kisten vol kerstattributen van zolder te halen en de Action te bezoeken om nóg meer aan te schaffen. Voor alleen een boom en wat lampjes doen we het niet.

 

Een belangrijk detail was het weer. Het mocht natuurlijk niet regenen. Maar om snel te kunnen schakelen is Monique half november al begonnen de kunstkerstbomen in elkaar te zetten en te versieren. Op een mooie maandag waren de omstandigheden prima en begonnen we na de lunch met decorbouw en technische voorbereidingen.

 

Een camerabeweging omhoog van een gedekte kersttafel naar een weids uitzicht zou al mooi zijn. Maar het omgekeerde – van panorama naar kersttafel – leek nog mooier. Enige probleem: de drone in een vloeiende beweging precies te laten uitkomen op het goede shot (hoogte boven de grond, positie ten opzichte van de tafel en kijkrichting). In de praktijk was dat geen serieuze optie. Zo nauwkeurig kan ik geen drone besturen. Vandaar de keus om de hele zaak achterstevoren op te nemen. Zo kon ik op mijn gemak het eindshot uitvogelen om dan vrolijk proostend met Monique op de tast de drone omhoog te sturen. Dat was nog lastig genoeg – diverse takes gingen mis doordat de drone toch een paar decimeter afdreef.

Het beelden zoals ze nu zijn, lijken zo vanzelfsprekend, met de kerk centraal. Maar in eerste instantie had ik aan de hele kerk niet gedacht. Dat zie je aan een van de testopnamen, waar ik probeerde hoe de drinkbewegingen ongeveer zouden moeten, en of ik al drinkend de juiste knop zou kunnen vinden. Toevallig kwam bij deze opname een stukje kerk in beeld, waardoor ik dacht: gut ja, dat zou prachtig zijn, die hoort er bij!

 

We kregen bij het maken van deze kaart drie cadeautjes. Een is de maan. Het was een van de weinige wolkenloze dagen in de tweede helft van november. Dáár hadden we nog wel op gemikt maar we hadden geen idee dat de maan net in de avondschemering aan de hemel zou staan, en dan nog uitgerekend boven de kerk. Het tweede was die auto. Een regisseur die zo’n shot bedenkt voor zijn goedkope kerstfilm, zal altijd zorgen dat er een auto casually door de straat rijdt. Dat de auto door ons idee van omkering van de tijd achteruit kwam te rijden, vonden wij zelf reuze grappig. Een leuke clou voor de nauwkeurige kijker. En de derde verrassing was: de kaarsen. Ik had Monique bezworen dat alle kaarsen die ze zou neerzetten, zouden worden uitgeblazen door de rotors van de drone. Monique was eigenwijs, zette (naast elektrische waxinelampjes) toch kaarsen neer in hoge glazen en die overleefden alle vliegbewegingen.

Verder merkten we voor de zoveelste keer dat je bij het vallen van de avond veel opnames moet maken. De beste is steeds weer een versie waarbij je dacht dat het licht net niet goed was, terwijl de opname die theoretisch de beste had moeten zijn, niet goed werkt. Ook het vermelden waard: het oorspronkelijke idee was eigenlijk een topshot, met als begin een soort luchtfoto van het dorp en als slotbeeld de kersttafel en ons van boven gezien – een origineel perspectief. Maar als je van grote hoogte recht op het dorp neerkijkt in de avondschemering, blijk je helemaal geen mooi verlicht plaatje te krijgen - zie de afbeelding hieronder. De straatverlichting straalt bijna niet naar boven. Het shot is veel sfeervoller en herkenbaarder als je over het dorp heen naar de horizon kijkt. Vandaar de keus om ook het diner horizontaal aan te schieten.



Toen de video klaar was vonden we dat er een muziekje bij moest, graag rechtenvrij. Daarvoor naar YouTube’s Audio Library. Diverse deuntjes kregen direct een veto maar een tune met de passende titel Christmas Village had precies de goede sfeer. Video? Check. Muziek? Check. En dan nog een tekst. Best lastig want we willen geen cliché’s, niet te oubollig, niet te dramatisch en niet te dubbelzinnig. En net toen we besloten dat we er een nachtje over zouden slapen, kwam het Eureka-moment met een tekst waar we allebei van harte achter stonden.

Tenslotte nog uw aandacht voor twee helden van dit jaar. In de eerste plaats Monique, die zich in een dun jurkje had gehesen terwijl het buiten, ongelogen, twéé graden was. Terwijl ze van mij keer op keer moest horen dat het wederom over moest. Een winterjas was natuurlijk geen optie; daar had ze die jurk niet voor aangetrokken. En let ook op het rendier, dat in 2014 voor het eerst bij ons optrad en nu in een speciale actuele uitmonstering kon terugkeren.

Dus inderdaad: hopelijk volgend jaar beter. Het begint al over een paar weekjes.

Bekijk hier onze eerdere kerstkaarten.