'The making of' onze kerstkaart 2022

Hoewel de medische behandeling van Monique grotendeels in december van het vorige jaar viel, was 2022 toch het jaar waarin we te maken hadden met de goede én met de nare gevolgen daarvan. Beter zien, en een tumor waarvan, voorzichtig gezegd, de groei op dit moment even niet meer zichtbaar is. Maar ook hoofdpijn, chronische vermoeidheid en een heel palet aan andere bijverschijnselen die we al kenden van de operatie in 2006 en die nu erger zijn geworden.

 

Monique op 3 januari in Maastricht.

 

Hoe maak je een kerstkaart waarmee je laat zien dat je desondanks 'in control' bent?

Het zou wel makkelijk zijn als dat lukte zonder caravans of arresleeën aan te slepen. Het eerste idee dat we onderzochten, betrof de trampoline die we hebben staan voor de kleinkinderen. Wat zou het leuk zijn om boven te komen uit een volledig met kerstballen gevuld net. Maar zes kuub onbreekbare kerstballen (naar schatting 12.000 stuks) tover je niet zomaar ergens vandaan.

 

 

De wip, altijd paraat in de garage, was een goed alternatief. Onderschat niet het gewicht dat Monique ondanks alles in de schaal legt! Die boodschap moest de wip kunnen overbrengen. Deze keus legde meteen de lokatie vast: de buis die we in de achtertuin in de grond hebben geheid waar je de as van de wip in kunt laten zakken.

 

 

Technische vraag was vervolgens hoe we het konden laten lijken alsof Monique de wip omlaag hield, zonder haar met enkele tientallen kilo's te verzwaren. Daar waren toevallig goede materialen voor aanwezig. We hebben wel eens geprobeerd onze kat Pim aangelijnd door de tuin te laten lopen aan een soort waslijn gespannen tussen twee schroeven in de grond. Dat was een slecht idee maar die schroeven hadden we nog en ze bleken prima bruikbaar. 

 

Met een spanband tussen die schroeven over de zitting van de wip heen, bleek de constructie Herbert aan de andere kant van de wip te kunnen dragen. Vervolgens lukt het de band onder de zitting door te krijgen zodat de kunstgreep makkelijk te verbergen was met een tasje.

 

 

Dat betekende groen licht voor Monique als chef design om overal kerstbomen en al dan niet lichtgevende slingers in beeld te plaatsen.

 

 

Er was een extreem laag camerastandpunt nodig om goed te laten zien dat de wip aan Herberts kant echt niet wordt ondersteund en dat kwam goed uit: zo kon ook het balkon als decor worden gebruikt. En het kwam ook slecht uit want dat was natuurlijk wel extra werk - alleen de stroomvoorziening al... 

 

 

Gelukkig had Monique de tegenwoordigheid van geest gehad om flink wat lampenstrengen op batterijen in te kopen. Hoewel het retekoud was (de hele dag niet boven nul) hebben al die batterijen niet moeilijk gedaan. En Monique, de kouwelijkste van ons, hield haar accu gelukkig ook aan de praat.

 

 

Trouwe volgers van onze kerstkaartentraditie zullen vaste gasten in het tafereel kunnen zien zoals natuurlijk het rendier. Maar er zijn ook een paar mystery guests waarvan er één wel even onthuld moet worden: zoek het masker waarmee Moniques hoofd op 3 januari voor de laatste keer op de bestralingstafel werd vastgesjord.

Na een ochtend bouwen en versieren was het tijd voor de generale repetitie. We weten wel dat bijna altijd de keus valt op foto's die we in de avondschemering maken. Toch slaan we lang daarvoor al aan het plaatjes maken. Soms zijn die toevallig het leukst, maar het kan ook gebeuren dat we daardoor in de gaten krijgen hoe we het beeld net nog wat mooier kunnen krijgen.

 

 

In dit geval viel op hoe donker onze gezichten bleven. We probeerden bij daglicht al wat lampen toe te voegen. Dat scheelde niet genoeg maar oei wat was het belangrijk dat die lampen er al stonden toen de schemering toesloeg. Het werd zo snel donker dat er amper tijd zou zijn geweest om de lampen nog neer te zetten voordat het echt donker zou zijn. En dat was jammer geweest.

 

 

Waarschuwing: er komt géén 'Making of' the 'Making of'!

We zouden wat gaan eten vóór die cruciale schemering, maar kom, nog een paar overtuigende fotootjes met Herbert op de hoge kant van de wip en Monique die de zaak met één vingertje aan de andere kant in evenwicht houdt. En bam, daar plopten beide schroeven tegelijkertijd de grond uit en smakte de wip naar de andere kant. 

 

De twee ontwortelde schroeven.

 

Toch iets teveel gevraagd van de draagkracht van de constructie. Er zat weinig anders op dan de schroeven aan de andere kant de grond in te draaien. De hoeveelheid werk viel mee: uitvogelen of en hoe het mogelijk zou zijn, was lastiger dan het daadwerkelijk bouwen. Maar dit is dus de reden dat op de daglichtfoto's de wip de ene kant op helt, en op de avondserie naar de andere kant.

 

Deze dus niet.

 

Na het schieten van ontzettend veel foto's hebben we nog zitten puzzelen over de selectie. Welke waren leuker, die overdag of die in de schemer? Was goed genoeg te zien dat de hoge kant van de wip niet werd gesteund? Werden er geen belangrijke onderdelen van de scène aan het oog onttrokken? Konden we een keus maken waarbij wij allebei vier verschillende houdingen hadden? En hé, op de daglichtbeelden was het masker van Monique veel beter te herkennen. Een eerste vierluik werd na een nachtje slapen door ons allebei weer afgekeurd. 

 

Klaar! (Maar niet in de selectie)

 

Bijna hadden we nog een of twee foto's van overdag meegenomen maar zo was het toch mooier en meer een geheel. Korte brainstorm over de tekst en voilá, witte rook. 

 

En opruimen!